روزای سخت و بازهم سخت و باز هم سخت ... روزهایی که تنها دلخوشیش کمی باران و هوای خنک و بوی خاک و گوش دادن به صدای خواننده ی محبوبته. چند ساله میام این وبلاگ و میگم روزای سخت میگذرن و فلان موقع تموم میشه....اما تموم نمیشه این لعنتی....میترسم از این ک هیچ وقت تموم نشه. از وقتی که فکر کردم اون روز که آرزوهام داره میشه واقعیت و این خیال پوچ شد این سختی ها تموم نمیشن. از وقتی که... به خاطر این بارون شکر. دیگه چی بگم آخه ؟؟

ای کاش یه روزی بیاد که همه ی این سختی ها برام دور باشه...نفهمم چی نوشتم و نفهمم چی بهم گذشته. ای کاش تموم این سختی ها که داره منو به گریه میندازه تموم بشه ...بشه خوشی...ای کاش روزای خوب برگردن... ای کاش باز بشم بهترین. ای کاش .... و ای کاش خدایا جلوی اشکامو بگیر

امروز هوا مثل عید شده بود .حال و هوا داره میشه مثل عید ولی من دوس ندارم این هوای زیبای لعنتیو چون این هوا تمام احساسات آدمو برانگیخته میکنه.حتی اگه از سنگ باشی....ای کاش بتونم... عکسای عطیه و بقیه که رفتن منو تحریک میکنه که یادم بیاد من و اونا چقدر فاصله داریم و معلوم نیس ک منم وقتی دانشگاه قبول شدم خوشحال هستم یا ن. چشمای عطیه خوشحاله.چشمای رویا خوشحال بود ای کاش ک بتونم....لحظه ای فکر به حاشیه نباشه لطفا. فقط ب رفتن ب دانشگاهی فکر کن ک راحت ترین مسیرو داره. دانشگاه تهران ! ش.ف .

این روزا یه عزم دوباره گرفتم.یه تصمیم دوباره برای رسیدن به آرزوهام...چپ میرم راست میرم حرف تلاشه.انگاری این دنیا میگه اگه خوشی بزرگ میخای سختی بزرگ بکش.وگرنه همش سختیه.... انگار سنت این دنیا اینه ک همش به فکر نداشته هات باشی و از داشته هات چیزی نفهمی!!! امروز یادم افتاد که مگه نعمتی بزرگ تر از داشتن پدر و مادر هم هست؟ پس چرا نداشته هامو به رخ میکشم؟ خوشحالم که یاد این نعمتا افتادم.با هیچ نعمتی عوضشون نمیکنم.بزرگترین داشته های زندگی من خواهند بود ای کاش این چند سال تلاش نتیجه بده. مثل باربد که نتیجه ی سه سالشو دید منم راضی باشم.

این روزا روزای خاص توی زندگیمه و خواهد بود . دارم به این جمله ی ادیسون ایمان میارم که اگه آدمی بخواد تلاش کنه و خدا کمکش کنه میتونه بی وقفه کار کنه.... واسه ی هدف چه کارا که نمیشه کرد . امیدوارم که نتیجه ی سختی ها رو ببینم.بلکه بیشتر از زحماتم رو... دلم میخواد همش پشت ماشین بشینمو اهنگ گوش بدم یا برم زیر بارون راه برم.... دلم میخواد بدوم و این انرژی حبس شده رو خالی کنم.... روزا زودتر از اون چیزی که فکر میکنیم میگذرن

خودتو یه لحظم بذار جای من ببین چی اومده سر رویای من از این زندگی مونده یه نقاشی سخته با یه مجسمه تنها شی .............. بالاخره سرنوشت من معلوم شد.سمت و سوش مشخص شد و من جوری درگیر آینده شدم که وقت نکردم بیام و اینجا بگم.برای خودم بنویسم...کسی که نمیخونه....ولی خودم باید بدونم....یادم باشه...من دانشگاهی که آرزوشو داشتم رفتم...الان که دارم مینویسم باورم نمیشه...بعد دو هفته باید همه چیز عادی بشه.ولی نمیشه....من 15سال ارزوشو داشتم.شاید 15سال باید بگذره که عادی بشه...من به ارزوم هم رسیدم هم نرسیدم.ولی تو یه چیزی مطمین شدم. سرنوشت !!!!! به شدت آدمو از جایی به جای دیگه میبره.م